آمار
| تعداد نشریات | 20 |
| تعداد شمارهها | 444 |
| تعداد مقالات | 3,517 |
| تعداد مشاهده مقاله | 3,840,933 |
| تعداد دریافت فایل اصل مقاله | 2,558,559 |
نامآواها در گفتمان: رویکرد کاربردشناسی واژگانی مبتنیبر نظریه تناسب | ||
| مطالعات زبانها و گویشهای غرب ایران | ||
| مقاله 3، دوره 14، شماره 1، فروردین 1405، صفحه 37-54 اصل مقاله (1.08 M) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22126/jlw.2025.11649.1810 | ||
| نویسنده | ||
| معصومه دیانتی* | ||
| استادیار، گروه زبان و ادبیات انگلیسی، دانشکدة ادبیات و علومانسانی، دانشگاه یاسوج، یاسوج، ایران. | ||
| چکیده | ||
| اگرچه نامآواها از جهانیهای زبانی به شمار میروند، این عناصر آوایی تاکنون کمتر مطالعه شدهاند. در پژوهشهای محدودِ پیشین، بیشتر بر تعریف نامآواها و ویژگیهای صوری و ساختاری آنها تأکید شده است؛ بررسی ابعاد معناشناختی آنها نیز بهطور عمده در چارچوب معنیشناسی و با رویکرد نمادگرایی آوایی و برپایة فرضِ وجود رابطهای نظاممند بین صورت و معنای نامآواها انجام شده است. در پژوهش حاضر، نامآواها، بهدلیل ظرفیت انتقال معانی متفاوت در فرایندِ ارتباط، پدیدههایی کاربردشناختی تلقی شدهاند. این پژوهش با هدف تحلیل نامآواهای زبان فارسی در چارچوب رویکرد کاربردشناسی واژگانی مبتنیبر نظریة تناسب انجام شده است تا مشخص شود که نامآواها دقیقاً چه نوع محتوا یا مفهوم را رمزگذاری میکنند و معنای موردنظر گوینده از کاربرد نامآواها در بافت گفتمان چگونه بازیابی میشود. دادههای پژوهش پیشرو نیز از فرهنگ نامآواها در زبان فارسی (وحیدیانکامیار، ۱۳۷۵) استخراج شدهاند. براساس تحلیل دادههای گردآوریشده، عناصر نامآوا همواره معنای زبانی رمزگذاریشدة مشخص و ازپیشتعیینشدة خود را منتقل نمیکنند، بلکه لازم است معنای آنها در بافت گفتمان بازیابی شود. بهبیان دیگر، تعبیر نامآواها و دستیابی به معنای موردنظر گوینده از کاربرد نامآواها در گفتمان، مستلزمِ فعالشدن فرایند ساخت مفهوم موقعیتی است. برونداد این فرایند، مفهومی موقعیتی است که با درنظرگرفتن بافت و دیگر سازههای پارهگفت و در جستوجوی تناسب شکل میگیرد و با گسترش، کاهش یا همزمان گسترش و کاهش واژگانی معنای زبانی نامآوا همراه است. | ||
| کلیدواژهها | ||
| نامآوا؛ کاربردشناسی واژگانی مبتنیبر نظریة تناسب؛ مفهوم موقعیتی؛ گسترش واژگانی؛ کاهش واژگانی | ||
| مراجع | ||
|
آبتاب. (۱۴۰۳، ۱۲ شهریور). قمرالملوک وزیری، هزاردستان آواز ایران. بازیابی در ۱۲ شهریور، 1403. https://www.abtaab.ir/? p=2030
ابراهیمشریفی، شلر (۱۴۰۲). بررسی تطبیقی فرایندهای واژهسازی دخیل در ساخت نامآواواژهها در زبانهای روسی و فارسی. پژوهشهای زبانشناسی، 15(1)، ۱-۲۴.
اعتباری، زهرا (۱۳۹۷). تحلیل ساختاری و معنایی نامآواهای زبان گیلکی در مقایسه با زبان فارسی. ادبیات و زبانهای محلی ایرانزمین، ۸(۲)، ۱-۲۴.
داوریاردکانی، نگار؛ مغانی، حسین (۱۳۹۴). تحلیل نامآواهای رایج در گویش دشتستانی: رویکردی ساختاری و معنایی. زبانپژوهی، ۷(۱۵)، ۸۳-۱۰6.
ساسلی، عزیز (۱۳۹۰). بررسی تطبیقی نامآواهای زبان فارسی و کردی سورانی. پایاننامة کارشناسیارشد زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه پیام نور مرکز تهران.
صفوی، کوروش (۱۳۹۹). واژه. تهران: علمی.
طارمیلر، هادی (۱۳۸۲). گزارشی از اصوات در دیوان شمس. رشد و آموزش زبان و ادب فارسی، ۶۵، ۱۶-۱۹.
کاظمی، فروغ؛ ابراهیمی، انیس (۱۳۹۴). بررسی تطبیقی نامآواها در دو زبان فارسی و انگلیسی براساس نخستین نظریههای نامآوایی. پازند، 11(۴۰-۴۱)، ۸۵-۹۹.
گندمکار، راحله؛ مسگری، بنفشه (۱۴۰۰). تعبیر معنایی نامآواهای فارسی برمبنای الگوی ساختواژی. دوفصلنامة زبان و ادبیات فارسی دانشگاه خوارزمی، 29(۹۱)، ۲۳۷-۲۶۰.
محمدی، علی؛ کمرخانی، ماندانا (۱۳۹۳). صدامعنایی در شعر گفتاری معاصر. ادبپژوهی، 8(۲۷)، ۱۳۷-161.
مسگری، بنفشه؛ گندمکار، راحله (۱۴۰۲). نامآواهای فارسی: تحلیلی براساس رابطة تصویرگونگی. زبانپژوهی، 15(۴۷)، ۲۹۵-۳۱۷.
مؤذنی، علیمحمد؛ انصاری، هادی (۱۳۹۶). موسیقی اصوات در مثنوی و غزلیات مولانا. ادب فارسی، ۷(۱)، ۱-۱۸.
نجفی قدسی، نفیسه (1401، 1 آذر). پسر و وروجک. دفتر انتشارات و فناوری آموزشی. بازیابی در 1 آذر، 1401. پسرک-و-وروجکhttps://www.roshdmag.ir/fa/article/29491/
وحیدیانکامیار، تقی (۱۳۷۵). فرهنگ نامآواها در زبان فارسی. مشهد: دانشگاه فردوسی مشهد. | ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 209 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 46 |
||